مرغ دریایی

nazli-va-dostan — Sat, 10 Mar 2007 17:26:51 GMT

از این به بعد نوشته هام رو میتونید توی وبلاگ اصلیم

www.nazli-va-dostan.persianblog.com

دنبال کنید

....

آش پختم :دی

nazli-va-dostan — Fri, 02 Mar 2007 00:39:18 GMT

خب دیگه کم کم زندگیم برگشت به روال همیشگیش!

آدم که یه مدت میره مسافرت و به یه روش دیگه ( منظور همون بخور و بخواب و گردش کن) زندگی میکنه دیگه برگشتن به روش معمول زندگیش ( منظور همون نخور و نخواب و گردش نکن)براش سخت میشه

هرچی هست باید باهاش کنار اومد

قبل از هر چیز در مورد مهمون کوچولو ها بگماون دو تا ٬ عروسکای نازی هستن که این متعلق به آبجی یایا و این یکی متعلق به اینجانبه

البته کشف شد که این طفلکیا این اندازه ای نیستند و خواهر مبتکرتوی دایپر هاشون جوراب چپوندهکه به سایز نوزاد نزدیک بشن

از بس که یایا به نی نیش میگفت <این جیگره> اسمش به پیشنهاد مامان شد <این جیگره> من هم هنوز اسمی براش انتخاب نکردم اما هر دفعه که میبینمش میگم <خواب بد دیده>که به گمونم به زودی این اسم تو شناسنامه اش توسط مامان ثبت بشه

ما که قبلا همینجوری هر فورشگاهی که میرفتیم ٬ میرفتیم سراغ لباس و وسایل نی نی ها و کلی فقط با دیدنشون ذوق میکردیم حالا دیگه لباس خریدن و غیره.... شده جزء واجبات

***

من باید اسمم رو عوض کنم بذارم شانسیه خانوم ! چرا ؟ خوب از بس که شانس دارم

مثلا خواستم از دست اون لب تاپ داغون ! خلاص بشم ؛رفتم یه لب تاپ دیگه خریدم...اما این هنوز نیامده داره مثل اون اذیتم میکنه بعضی وقتا که دیگه حسابی کفریم میکنه و ترجیح میدم با همون قبلیه کار کنم

مثل الان که به هیچ طریقی نمیشه این متنی که نوشتم کپی کنم ! نمیدونم چه مرگشه ؟(از اونجایی که اینا رو چند روز پیش نوشته بودم الان مشکل کپی کردن حل شده گوش شیطون کر)

با مثلا لینک ها رو باز نمیکنه ...یعنی روی لینکی کلیک کنم باز نمیشه یا اینکه وقتی وارد کنفرانس یاهو مسنجر میشم voice فعال نمیشه یا وقتی تعداد صفحات باز شده توی کامپیوتر به 5-6 تا میرسه دیگه صفخه ای باز نمیکنه ( فقط گاهی اوقات اینجوری میشه )

هم اکنون نیازمند یاری سبزتان هستیم اگه کسی میتونه چاره ای بیاندیشه برامون بیاندیشه پلیز !

***

دیگه اینکه مانی عزیز ازم یه سری اطلاعات در مورد شرایط تحصیل توی مجارستان خواسته بود که تصمیم گرفتم این مطلب رو اینجا بذارم که دیگران هم بتونند ازش استفاده کنند

البته قبلا هم یه چیزایی نوشته بودم که با هزار بدبختی توی آرشیوم پیداش کردم اما دیدم که خیلی کامل نیست و یه سری چیزا تغییر کرده از جمله قیمت ها که هنوز هم برام جای تعجب داره !

خلاصه که من این مبلغ ها رو از توی سایت دانشگاه بدست آوردم که خودم ازش بیخبرم ! اگه کسی خواست میتونم حضورا برم بپرسم تا مطمئن بشم

بوداپست دارای دانشگاه های مهندسی ٬ پزشکی و بیزنس ( معادل فارسیش رو نمیدونم ! ) هست

که هر کدوم از این دانشگاه ها علاوه بر زبان مجاری به زبان انگلیسی هم تدریس میکنند که با توجه به اطلاعاتی که من از دانشگاه مهندسی دارم علاوه بر زبان انگلیسی به زبان های آلمانی و فرانسوی هم تدریس میکنند ( فکر میکنم ثبت نام در کورس های آلمانی و فرانسوی بدون هزینه باشه ! )

برای ثبت نام در دانشگاه ها و گرفتن ویزا ٬ هم میتونید مستقیم با دانشگاه در ارتباط باشید و بعد از ثبت نام ویزا بگیرید و هم اینکه میتونید به دفترهایی مراجعه کنید که کارهای ثبت نام و گرفتن ویزا رو انجام میدند

قبل از شروع دوره لیسانس ٬ یک امتحان ورودی هست که کسانی که نتونند در اون امتحان قبول بشوند باید یک دوره پیش دانشگاهی یک ساله رو پشت سر بذارند ! که فکر میکنم برای ایرانی هایی که دوره دبیرستانشون رو بخوبی گذرونده باشن قبول شدن در این امتحان کار ساده ای باشه...

هزینه ثبت نام و مدت زمان هر دوره :

دوره پیش دانشگاهی ( ۱ سال ) = ترمی ۳۲۰۰ یورو

رشته های مهندسی در مقطع لیسانس (۴ سال ) = ترمی ۳۲۰۰ یورو

مقطع فوق لیسانس در صورتی که از دانشگاه دیگه ای فارغ التحصیل شده باشید (۲ سال ) =ترمی ۳۵۰۰ یورو

مقطع فوق لیسانس در صورتی که از همین دانشگاه فارغ التحصیل شده باشید (۲ سال ) = ترمی ۳۲۰۰ یورو

مقطع دکترا (۳ الی ۴ سال ! ) =ترمی ۴۵۰۰ یورو

شاید یکی از نکاتی که خیلی از ایرانی ها اینجا رو انتخاب میکنند ٬ احتیاج نداشتن به مدرک زبان باشه ! برای ورود به این دانشگاه تنها چیزی که ارزیابی نمیشه سطح زبان انگلیسی دانشجو هست

در دوره های پیش دانشگاهی ٬ سال اول و دوم مقطع لیسانس کلاس های زبان از طرف دانشگاه گذاشته میشه

پس از اتمام ویزای تحصیلی ( که معمولا به مدت چند ماه بیشتر نیست! ) میتونید با مدرکی از دانشگاه و برگه ای از خانه ای که در آن سکونت دارید اقامت یک ساله ( و یا گاهی کمتر ! ) بگیرید که باید تا مدتی که اینجا هستید اون رو تمدیدش کنید

و اما در مورد هزینه های اینجا

هر ۱ فورینت ( واحد پول مجارستان ) تقریبا ( من دقیقا نمیدونم چقدره این مقدار ! چون دائما در حال تغییره ) معادل ۴.۶ ـ ۴.۷ تومان هست

برای سکونت میتونید خونه اجاره کنید که بستگی به منطقه انتخابی قیمتش متغیره

میتونه مینیمم ۶۰۰۰۰ فورینت و ماکسیمم.... ! باشه

خرج خورد و خوراک رو نمیشه حساب کرد چون هر کس شیوه زندگی خاصی داره !

یک فرد معمولی که درست خرج کردن رو بلده ممکنه بتونه با ۱۰۰۰۰ فورینت یک هفته بلکه بیشتر رو بگذرونه و دیگری ممکنه چند برابر این پول هم برای یک هفته اش کم باشه

..........

دیگه چیزی به ذهنم نمیرسه

برای توضیحات بیشتر میتونید اینجا رو مطالعه کنید

اگه باز هم سوالی بود اگه بتونم حتما جواب میدم

***

یادداشتک :

۱ ) لینک دونی وبلاگم رو مجبور شدم که پاکسازی کنم...یه سری دوستانی که دیگه نمینویسند و همچنین دوستانی که به ندرت به وبلاگشون سر میزنم رو از لینک دونی برداشتم ( بر میدارم ! )

اگر ناراحت شدید بگید که لینکتون رو برگردونم !!! ( اگر چه میدونم اون عده وبلاگم رو نمیخوننداما خواستم خدای ناکرده ناراحتی پیش نیاد )

۲ ) همونطوری که خیلی هاتون میدونید من به اصرار دوستان قدیمی ! که با پرشین بلاگ مشکل داشتم یه وبلاگ کاملا مشابه با وبلاگ اصلیم توی پرشین بلاگ ٬ توی بلاگفا درست کردم که هر بار که مینویسم نوشته هام رو اونجا هم میذارم...راستش فکر میکنم دیگه کسی نباشه که با پرشین بلاگ مشکل داشته باشه

میخواستم بدونم نظرتون در مورد حذف اون وبلاگ چیه ؟!

بعد از سفر

nazli-va-dostan — Tue, 20 Feb 2007 19:09:18 GMT

سلام

دوران خوشگذرونی به پایان رسید و من برگشتم به شهر غربت خودمون !

خب...از کجا شروع کنم

در کل مسافرت خوبی بود...جای هر کسی که دوست داره خالی( خب ممکنه یکی دوست نداشته باشه بیاد دبی زور که نیست ! )

ما وقتی میریم دبی خیلی کم پیش میاد که جاهای تفریحی بریم چون معمولا یکی از اعضای خانواده غایبه ( این دفعه داداش عزیزم باهامون نبود ) و این باعث میشد که قید تفریح و جاهای دیدنی رو بزنیم چون با این وضعیت همش باید یاد اونی باشیم که نیست مخصوصا مامانکه توی همچین وضعیتی اصلا بهشون خوش نمیگذره

این شد که ما هم همش دنبال خرید بودیماز خدا خواسته

البته همچین هم از خدا خواسته نیست چون ماها زیاد هم اهل خرید نیستیم...من که خیلی کمچی بشه به زور مامان و یایا برام لباس انتخاب کنند و بخرن

من فقط خرید لوازم آرایشی ٬ عطریجاتو بدلیجات رو دوست دارم (عطریجات و بدلیجات بر وزن سبزیجات هستند ؟) که خب این هم از بس کلکسیون جمع کردم اشباع شدم یعنی یه جورایی هم توی ترک هستم جوری که مامان یه چیزی میدید و بهم میگفت اینو نمیخوای میگفتم نه و سریع از اونجا دور میشدم چون میدونستم اگه صبر کنم وسوسه میشم !

با این اوصاف هر پاساژی رو ۲-۳ بار رفتیم مخصوصا " امارات مال " که فقط ۴-۵ بارش رو من بودم حالا قبل از رفتنم مامان و یایا چند بار رفتن اونجا بماند

یه روز هم با مامان رفتم دوست جونم رو دیدم کلی با هم حرف زدیم و اختلاط کردیم ( تقریبا ۲ ساعت یک نفس حرف زدیم) کلی بهمون خوش گذشت ...کلی هم مامان از من تعریف و تمجید کرد

نتونستم زیاد عکس بگیرم ٬ یعنی احساس میکردم سوژه ها تکراریه برای عکاسییه چند تایی عکس گرفتم که آخر پست میذارمشون واسه اون عده از دوستانی که گفتن عکس بذار

یه خبر تازه هم اینکه ما دو تا مهمون کوچولو داریم خیلی ناز و دوست داشتنی هستن

عکسشون رو میذارم اما حدس اینکه این دو تا مهمون کوچولو چه نسبتی با من دارن با خودتون به برنده جایزه ای ارزنده تعلق نمیگیره ( رونیکا جان به تو یه هدیه ارزنده میدم لو ندی جواب مسابقه رو)

در آخر اینکه ممنونم از همه دوستانی که این مدت یادم بودن و فراموشم نکردن

دوستتون دارم ٬ هر کدوم رو همونقدر که باید !

عکس ها :

۱) نمایی از منظره جلوی خونمون ۱ ۲ ۳ ۴

روز اولی که وارد این خونه شدیم دریا به خوبی دیده میشد...اما الان مابین ساختمونا به زحمت میشه دریا رو دید

۲) داشتم در جوار اجاق گاز عزیز از وجود اینترنت بهرمند میشدم که این آقاهه پشت شیشه ظاهر شد

به همه کاری مشغول هستند غیر از شیشه تمیز کردن

۳) اینجا هم یه جایی بود که مثلا از کشورهای مختلف اونجا غرفه داشتند

غرفه ایرانیش که عالی بود هم موسیقی زنده داشت هم یه عالمه خوراکی های خوشمزه

من هم که مدتی بود هوس شور کرده بودم تونستم اونجا این هوس رو سرکوب کنم

فقط غرفه مجارستان مایه آبروریزی بود جای خالی صنایع دستی مجارستان و مجاری ها رو چند تا فروشنده چینی با یک سری اجناس واقعا بدرد نخور پر کرده بودند

این هم از این چرخ فلک هایی که من رو یاد بچگیم انداخت

۴) اون دفعه که عکس باربی با حجاب رو توی وبلاگم گذاشته بودم

حالا این دفعه این آقا خرسه رو با پوشش عربی ببینید

۵) این هم دو تا مهمون کوچولومون

مهمون که نهکم کم دارن صابخونه میشن

از هر سخنی دری !

nazli-va-dostan — Fri, 02 Feb 2007 00:56:18 GMT

خواستم دویاره مثل سالهای گذشته اینجوری شروع کنم که بگم « بالاخره تموم شد...» که دیدم واقعا دیگه از این جمله حالم به هم میخوره ...

امروز از صبح خیلی شارژ بودم هم اینکه جواب یکی از امتحانای خیلی مهم و حیاتیم رو گرفتم ٬ هم اینکه مثل همیشه دارم از اینجا فرار میکنم

اما الان...همه خستگی این یک ماهه اخیر برگشت !

علتش ؟

اینکه من عاشق رشته ام هستم ٬ اما یکی از بدی های رشته معماری اینه که سلیقه ایه ...یعنی هیچ تضمیمی وجود نداره که پروژه ای رو پاس بشم یا نشم !!!

کاش اینو درک میکردید ٬ شماهایی که بیرون گود نشستید و میگید لنگش کن

تعریف از خودم نباشه ...من یکی از بهترین دانشجوهای دانشگاهم بودم

از سال پیش دانشگاهی که اینجا بودم تا سال سوم ٬ معدلم بالای ۴ بوده و لوح تقدیر گرفتم اما از سال ۳ به بعد ٬ بیشتر درسامون پروژه هایی بود که بسته به سلیقه استاد ارزش یابی و نمره داده میشه

یادمه یه سال با چشم گریون رفتم سراغ رییسمون و گفتم فلان استاد به ماکتم نمره ۳ داده !

و اونجا بود که تازه فهمیدم من در حال حاضر به عنوان دانشجوی رشته معماری و در آینده به عنوان یک معمار هیچ وقت نمیتونم نظر دیگران رو که بر مبنای سلیقه های متفاوته نسبت به کارم و زحمتی که برای کارم کشیدم عوض کنم !

همین ٬ یعنی فعلا همین

آخیش....یه کم خالی شدم

حالا بریم سر اصل مطلب

اصل مطلب اینکه تاریخ باز داره تکرار میشه و من مثل پارسال که بعد از امتحانام فرار کردم ٬ دارم فرار میکنم

فردا به دوبی پرواز دارم...امروز همش دنبال کارام بودم ٬ بقدری خسته ام که ۴ ساعتی میشه اومدم خونه اما هنوز از جام تکون هم نخوردم دروغ چرا فقط تا آشپزخونه رفتم و برگشتم

نمیدونم اصلا کی میخوام خونه رو جمع و جور کنم ؟ کی میخوام چمدونم رو ببندم ؟

توی این مدت هر چی جزوه و دفتر کتاب آوردم اینجا بخونم همینجا ولش کردم وسط هوا و زمین حالا یه دو روز وقت لازمه تا جای این جزوه ها رو پیدا کنم و جابجاشون کنم ٬ اما کو وقت

بقدری هم کمبود خواب دارم که اگه بذارن ۲۴ ساعت کامل میخوابم ! خوبه که نمیذارن

ممکنه از دوبی نتونم زیاد بیام نت پس بذارید هر چی میخوام امروز بگم

یه چیزی رو میخواستم قبلا بگم اما نمیدونم چرا الان اومد تو ذهنم حالا ربطش به موضوع قبلی چیه ! خودم هم نمیدونم

یه کم در مورد ایرانی ها میخوام غر برنم !

جالبه برام که ما ایرانی ها هر جای دنیا که بریم باز هم ایرانی هستیم ٬ که البته این خیلی خوبه

اما قسمت بد ماجرا وقتیه که

هر جای دنیا هم که بریم سر مردم رو همونجوری شیره میمالیم که قبلا میمالیدیم

یکیش همین آقایی که اینجا مغازه داره و مواد خوراکی از ایران میاره و دل ماها به همین خوشه که مثلا بریم مغازه ایشون و یدونه شیشه خیار شور ٬ آب لیمو و ترشی لیته بگیریم

جند وقت پیش دوستم بهم گفت که برچسب روی شیشه ترشی رو کنده و تاریخ قبلی رو که توسط اون برچسب پنهونش کرده بودند رو دیده که نشون میداد تاریخ انقضاء ٬ سال ۲۰۰۵ هست

روی در شیشه هم با زرنگی بسیار دادن تاریخ انقضا ۲۰۰۸ رو نوشتن !

حالا بماند که این ترشی تاریخ مصرف گذشته رو ایشون از ایران چند میخرن که اینجا معادل ۲۰۰۰ تومان به ما میفروشن !

وقتی برچسب روی شیشه ترشی که داشتیم رو کندم ...دیدم ایشون کارشون رو به نحو احسن انجام دادن !

این هم از هم وطنای عزیزمون...آدم تا اینا رو داره دیگه غم نداره

حرف زیاده اما وقت کم

اگه زنده موندم بر میگردم و مینویسم...از اونجا کمتر میتونم بیام نت

تقریبا دو هفته دیگه برمیگردم مجارستان و دوباره روز از نو ٬ روزی از نو

یادداشتک ۱ : یایا از همگی بابت تبریک تولدش تشکر کرد

ممنونم

یادداشتک ۲ : آیینه ی عاشورا ... یه کم طولانیه اما به خوندنش می ارزه !

یادداشتک ۳ اضافه شده بعد از ۲ ساعت : واقعا به خودم دیگه ایمان آوردم که اگه بخوام! کاری رو انجام بدم میتونم و به نحو احسن انجامش میدم

وقتی اینا رو ۲ ساعت پیش نوشتم کامپیوتر رو خاموش کردم و رفتم که بخوابم ! اما دیدم نمیتونم همینجوری بیخیال کارا بشم ٬ تصمیم عوض شد و شروع کردم به جمع و جور کردن خونه

در عرض کمتر از ۲ ساعت همه جزوه هام رو مرتب کردم ٬ کلی لباس شستم البته با دست ! چون این موقع شب نمیشه ماشین رو روشن کرد میترسم همسایه ها حمله کنند خلاصه که دو سوم کارام رو انجام دادم ...

دوستتون دارم ٬ هر کدوم رو همونقدر که باید !

تولد یایا جوووووون

nazli-va-dostan — Sun, 28 Jan 2007 13:37:18 GMT

امروز تولد کوچیکترین فرد خانواده ست!

حالا میگم کوچکترین فرد ٬ فکر نکنید که خیلی هم کوچیکه ها

آبجی یایای من ۲۳ سالگیش رو پشت سر گذاشت و وارد ۲۴ سالگی شد

یایا جونم ٬ هیچ وقت نمیتونم بفهمم چه حسی داری

اینکه واسه همه ماها ٬ تو هرچقدر هم که بزرگ بشی باز کوچکترین فرد خانواده ای !

یه حس عجیبی بهت دارم

همیشه دلم برات میلرزه !

هر جا که میری ٬ هر کاری که میکنی ٬ همیشه نگرانتم

همیشه احساس میکنم هنوز همون دختر کوچولوی چندین سال پیشی

میدونم که ممکنه این موضوع برات سخت بگذره...اینکه همه به نحوی نگرانت هستند

به هر حال...امروز تو یک سال بزرگتر شدی

تولدت مبارک عزیزم

بدون که همه ما دوستت داریم

مامان ازم خواسته بود که برات جشن تولد بگیرم ٬ اما خب پیشم نیستی ...

اشکال نداره ٬ چون میدونم الان در کنار مامان هستی و این از هر جشن تولدی بیشتر شادت میکنه

برات بهترین ها رو آرزو میکنم

امیدوارم که همیشه توی زندگیت موفق باشی و به هر آنچه که میخوای برسی

این چند روزه که نیستی ٬ جای خالیت حس میشه....

اما هر بار یاد حرفت میافتم که میگفتی وقتی من برم دلت برام تنگ نمیشه !

امیدوارم که واقعا اینچنین باشه و هیچ وقت احساس دلتنگی نکنی

این هم یه عکس از اون زمانی که نی نی بودی ٬ البته هر سه تامون نی نی بودیم

یه پست هول هولکی !

nazli-va-dostan — Wed, 24 Jan 2007 12:19:34 GMT

یهو دلم خواست بیام آپ کنم البته چند روزه که دلم میخواست اما اصلا فرصت نمیشد ٬ الان هم فکر نکنید که فرصت شده خیر ! اما دیگه گفتم یه آپ میکنم و زود میرم سر درسم

باز دوران امتحانا شد و من همچنان درجا میزنم خنده داره اگه بگم بعد از این همه که گفتم من درس دارم نمیام نت هنوز یک دونه امتحان هم ندادم !

البته امروز قرار بود اینجانب امتحان بدم ٬ اما از اونجایی که من واقعا دانشجوی خوبی هستم دیشب هر چی حساب کردم دیدم میتونم بیدار بمونم و اون چند صفخه باقی مونده رو بخونم و بقیه مطالب رو مثل دوستان عزیز دیگه تقلب بنویسم و با خودم ببرم ( آخه یه سری شکل هست که واقعا حفظ کردنشون و ۱۰۰ البته کشیدنشون سر جلسه امتحان خیلی سخته ) اما به این نتیجه رسیدم که واقعا نمیتونم اینجوری برم سر جلسه امتحان

حالا خیلی ها هستند که همینجوری میرن و امتحانشون رو پاس میشن ! اما خب من حاضر نیستم به هیچ وجه چنین ریسکی کنم

با همه اینا ساعت ۲ خوابیدم که ۴ بیدار بشم ٬ تصمیم بگیرم برم امتحان بدم یا نه(من معمولا وقتی میخوام از اینگونه تصمیمات بگیرم هر یک ساعت به یک ساعت تصمیمم رو ریفرش میکنم و از اول شروع میکنم به تصمیم گیری ) خلاصه که ساعت ۴ ساعت رو کوک کردم ٬ محض احتیاط یدونه هم ۴:۳۰ کوک کردم و باز هم محض احتیاط بیشتر یدونه ۵ و یدونه ۶ (که البته موقعی که داشتم ساعتم رو کوک میکردم خیلی مطمئن بودم که به این زنگ ساعت ۶ احتیاج نخواهم داشت و من زودتر از این حرفا بیدار میشم !)

و در آخر ٬ چشمام رو بدون اینکه صدای زنگی به گوشم برسه باز کردمانتظار داشتم که هوا تاریک باشه ! که خب نبود و تازه اینجا بود که به ساعت مبارک چشم دوختم

ساعت ۸:۳۰ بودو دیگه کار از تصمیم گیری گذشته بود چون امتحان ساعت ۸ برگذار میشد

این شد که ما ! نرفتیم امتحان بدیم

حالا فردا هم یه امتحان دیگه دارم که هرچی با استاد مبارک ! چونه زدم که یه تاریخ دیگه بهم بده نداد . خیلی هم اصرار داشت که امتحان فردا آسونه یه چیزی حدود ۵۰ تا سوال تئوری باید بخونم با کلی مسئله مربوط به ساخته های بتونی من که خیلی امید دارم تا فردا تموم کنم اینا رو شما چطور ؟ (پیشاپیش از قوت قلبی که بهم میدید ممنونم ! )

*****

قبل از اینکه رفع زحمت کنم میخواستم ازتون بخوام که برای سحر عزیز دعا کنید

سحر به علت خونریزی رفته توی کما ...دعا کنید که برگرده...ممنونم

و دیگه اینکه در مورد پست قبلی نمیدونم چه کسانی امضا کردن ٬ من هم هیچ وقت نتونستم ۱۰۰٪ مطمئن بشم که این امضاها میتونه کاری کنه یا نه

اما غیر از اینکار چه کاری از دستمون بر میاد ؟ من اینجا هرچقدر هم داد بزنم و بگم که مخالف این قوانین هستم کی میشنوه ؟ کی دست از اینکار ها بر میداره ؟

پس با همون امضا کردنم حتی ! اگه نتونه جون عزیزی رو نجات بدم حداقل میتونم به همه ثابت کنه که خیلی از ماها مخالف رفتار های اینچنینی هستیم

گویا نازنین تبرئه شده...باور کنید اگر اون فیلم مستند رو میدید متوجه فقط مقداری از دردی که اون جوون و خانواده اش میکشه میشدید

الان دل آرا احتیاج به پشتیبانی شماها داره...فقط بهشون نشون بدید که مخالفید

اگه امضا کردن براتون کار مشکلیه ٬ هر کسی خواست میتونه برام آدرس ایمیلش رو بذاره و من بجاش اینکار رو انجام میدم

دوستتون دارم هر کدوم رو به همون اندازه که باید !

حتما بخونید ...

nazli-va-dostan — Sun, 14 Jan 2007 10:13:19 GMT

دیشب قبل از اینکه برم بخوابم یه سر رفتم وبلاگ دوست خوبم صحرا که از اونجا پرت شدم به این وبلاگ

نمیدونم واقعا چی بگم

وقتی فیلم مستند در مورد نازنین رو دیدم ٬ احساس خفگی بهم دست داد...فقط گریه میکردم اما کاش میدونستم که گریه هام دردی رو دوا میکنه یا نه ! اگه دوا میکرد حاضر بودم حالا حالا ها گریه کنم...

واقعا چیکار باید کرد

تا کی باید نازنین ها چشم انتظار کمک باشند؟

تا کی باید از دردمون بگیم و بنویسیم که کسی کمکون کنه؟

اگه یه روزی کسی نبود که کمک کنه چی ؟ اگه نازنینی تنها بود ٬ چی ؟

کی همه چیز عوض میشه ؟

کی ما هم مثل همه آدمای دیگه دنیا زندگی میکنیم ؟

چی باید بگم ! کی صدای من رو میشنوه ؟ هیچکس....

تنها کاری که ازمون بر میاد اینه که اسممون رو به لیست مخالفین این قوانین غیر انسانی اضافه کنیم

برای نجات نازنین فاتحی ٬ اینجا رو امضا کنید

برای نجات کبری رحمانپور ٬ اینجا

نجات شهلا جاهد ٬ اینجا

نجات فاطمه حقیقت پژوه ٬ اینجا

نجات اشرف کلهری ٬ اینجا

نجات دلارا دارابی ٬ اینجا

خواهش میکنم ٬ فقط یه کم از وقتتون رو اختصاص بدید به این عزیزانی که احتیاج به کمکتون دارن

برای اینکه ازشون بیشتر بدونید میتونید به وبلاگ شوق رهایی سر بزنید

بهار زود هنگام !

nazli-va-dostan — Sat, 13 Jan 2007 12:10:29 GMT

راستش اصلا نمیدونم چی باید بگم

این مدت آرین توی زندگی تک تکمون بود

هر لحظه منتظر شنیدن خبر سلامتیش بودیم

اما

آرین رفت...

خدا فرشته پاکش رو برگردوند پیش خودش

برای پدر و مادرش دعا میکنم که دوریش رو بتونند تحمل کنند

*****

دیگه اینکه همه چی اینجا خوبه ٬ هوا هم همچنان بهاری (البته ابری هم هست گاهی اما چون خیلی هوا بادیه ابر نمی مونه )

چند روز پیش نمیتونستم پنجره رو باز کنم چون آفتاب میافتاد تو خونه و اعصابم خط خطی میشد ! ( من تاریکی رو خیلی دوست دارم نه به این معنا که همیشه از آفتاب و نور فراری باشم اما تازگی ها چراغ روشن باشه توی خونه یا که آفتاب بیافته تو خونه عصبیم میکنه)

خلاصه که پرده ها رو کشیدم و پنجره هم بستم ٬ بعد دیدم دارم از گرما خفه میشم ٬ خونه ما هم که قربون همسایه هامون برم اصلا شوفاژ که روشن نکنیم هم گرمه گرمه

دیدم اینجوری نمیشه رفتم نشستم جلوی کولر و به یاد تابستون کولر رو روشن کردمخیلی چسبید...

از درسا هم که همچنان در حال درجا زدنم ٬ یعنی هر چی به تاریخ امتحانام نزدیک تر میشم دونه دونه کنسلشون میکنم کار همیشگیمه هی میگم اینو ولش ٬ بعدا میدم

آخر میبینم مثل ترمای پیش همش میافته آخر پشت سر هم...

روز شماری میکنم واسه تموم شدن امتحانام ٬ باورم نمیشه که ۱۸ روز فقط مونده اگر چه این ۱۸ روز جزء سخت ترین روزا خواهد بود...اما میشه تحملش کرد

دیشب خواب دیدم داریم میایم ایران (فکر کنم تاثیر آخرین وبلاگی که دیشب خوندم بود...وبلاگ پری دریایی ) خلاصه که مامان و بابا هم اینجا بودن

من هم از جلوی در خونه شروع کرده بودم به اس ام اس بازی که آآآآآآآآآآآی ملت ما داریم میایم (حالا انگار تحفه بودم که اومدنم رو جار میزدم) با ماشین داشتیم میامدیم

من که منتظر کوچکترین فرصتم برای اومدن...دلم واسه خیلی ها تنگ شده ٬ حتی دلم واسه خونمون تنگ شده ٬ واسه اتاقم ٬ واسه این پنجره و بوی نم بارون....

داره حسودیم میشه به داداشم که ممکنه بیاد ایران

چند وقت پیشا برای اینکه یه جوری حرصم رو خالی کنم بهش میگفتم من هم میام ! فکر کردی میذارم بری اونجا بشی یکی یدونه مامان و بابا ( خیلی کیف میده که آدم حتی برای یه مدت کوتاه بشه یکی یدونه ! تابستون که یه سر با مامان و بابا رفتم دوبی کلی خوشحال بودم که فقط من بودم و مامان و بابام ... ) خلاصه که هی من بگو هی اون بگو

اما جدا از شوخی خوشحالم که داره میاد پیش مامان و بابا

اینجوری خیالم خیلی راحت تره و بلکه یه کم از بار فکریم کم بشه !

*****

شرمنده اگه برای خیلی از دوستان نمیرسم کامنت بذارم

حجم درسا زیاده

خدا نسیب هیچ کسی نکنه

*****

دو ساعته منتظر این بلاگفا هستم که صفحه اش باز نمیشه

قربون همین پرشین بلاگ برم ! فقط یه مشکلی که هست اینه که من نمیتونم توی پرشین بلاگ لینک کنم برای همین باید برم توی بلاگفا لینک کنم بعد اینجا کپی کنم

این مشکل پرشین بلاگ حل بشه و اگه قرار باشه بلاگفا همینجوری مسخره بازی در بیاره اونجا رو میبندم....

راحت

* تا گفتم در اونجا رو میبندم پیش خودم فکر کردم حتما ! الان بلاگفا درست شده که رفتم دیدم نه بابا بلاگفا و این کارا ؟!

اما پرشین بلاگ درست شد چه ابهتی دارم من !

*قالب وبلاگم فعلا مشکل داره...موقتا عوضش میکنم تا قالب خوشگلم درست بشه

آرین کوچولو

nazli-va-dostan — Mon, 08 Jan 2007 21:11:28 GMT

این چند روزه همش فکرم پیش یه موجود پاکه

پیش یه فرشته کوچولوی نازی که خیلی حالش بده

از صبح که بیدار میشم وبلاگ جوجو بیرقدار رو باز میکنم بلکه خبری از آرین بهم بده

با قلبای پاکتون براش دعا کنید

بدجور به هم ریختم...

زمستون بی برف !

nazli-va-dostan — Thu, 04 Jan 2007 00:47:57 GMT

سال ۲۰۰۷ هم شروع شد...امیدوارم که سال خوبی برای هممون باشه

تعظیلات ما هم به سر رسید و دیگه وقتشه که حسابی درس بخونیم

من وارد دوره یک ماهه امتحانا شدم و دیگه چه بخوام چه نخوام باید این یک ماه از هر چیزی بگذرم که بتونم درس هام رو پاس کنم و از شرشون خلاص بشم

حالا حساب کنید درس خوندن که کلا کار دشواریهچه بسا دشوارتر هم میشه برای کسی مثل من که از امتحانات ترم پیش تا هم اکنون درست و حسابی درس نخوندهیعنی یه چیزی حدود ۵-۶ ماه پشتم باد خوردهو الان توی این یک ماه باقی مونده باید جور اون ۵-۶ ماه رو بکشم دیگه خودتون حساب کنید اوضاع از چه قراره(البته که دختر زرنگی مثل من از عهده اش بر میام...این قسمت رو مخصوص مامانم نوشتم)

به همین خاطر این مدت اگه کمی تا قسمتی کمرنگ شدم بدونید که هستم فقط چون باید از وقتم بیشتر برای درس خوندن استفاده کنم کمتر فرصت میشه که باهاتون در ارتباط باشم حالا این ارتباط میتونه کامنت گذاشتن باشه ٬ ایمیل نوشتن و چت کردن و الی آخر(هر چند دیگه آخری نداره همینه دیگه )

برای زنگ تفریح بین درس هام ممکنه وبلاگ خونی بکنم پس ازتون بیخبر نمیمونم

***

از جشن سال نو هم بگم که اولش قرار نبود بریم بیرون ٬ چون یایا (خواهرم ) درس داشت ٬ من و برادرم هم زیاد راغب نبودیم که بریم اما بعد تصمیممون عوض شدچون یایا میخواست بعد از ۱۰ روز خونه نشینی ! بره بیرون یه هوایی بخوره

اونجایی که رفتیم نسبت به پارسال خلوت تر بود و از کنسرت هم خبری نبودطبق معمول ملت هم فقط بوق میزدند که واقعا آدم سرسام میگیره... (یه ویدیو میخواستم بذارم که گفتم از حوصله همه خارجه ! نذاشتم )

وقتی اومدیم خونه به یایا گفتم من جشن سال نو خودمون رو بیشتر دوست دارم چون یه آرامش خاصی داره حتی برای ماها که هیچ وقت سفره هفت سین نداشتیم...اما همون انتظار کشیدن قبل از تحویل سال بدون سر و صدا و جیغ و داد خیلی بهتره

یه قسمت هم نور پردازی کرده بودند که نقش قشنگی روی ساختمون ها درست کرده بود

چند تا از عکساش رو میتونید ببینید 1 ٬ 2 ٬ 3 ٬ 4 ٬ 5

***

امسال زمستون خیلی بی سر و صدا اومد ٬ نه برفی نه بارونی که اگه تا آخر زمستون برف نیاد دیگه عالی میشهچون من همونقدر که از گرما فراری هستم از برف هم دل خوشی ندارم

یعنی برفی رو دوست دارم که روی زمین بشینه (خیلی کم ) کلا احساس میکنم وقتی برف روی زمین میشینه به محیط یه آرامش و سکوت خاصی میده اما مگه اینا میذارن که برف بشینه ؟! هنوز از آسمون نیومده نفری یدونه پارو دست میگیرن میافتن به جون کوچه و خیابونا

الان هم که هنوز هیچ خبری نیست به صورت آماده باشسطل های مخصوص نمک رو هر چند متر به چند متر توی خیابونا گذاشتن که اگه لازم شد ازشون استفاده کنند

و من یاد ایران افتادم ٬ یاد شمال که با یه بارش بارون همه شهر بهم میریخت

همه جا توی خیابونا پر آب میشد ! بعضی جاها شیب خیابون اشکال داشت..

بعضی جاها از بس آسفالت چاله چوله داشت تبدیل میشد به یه خیابون پر از برکه !

یا گاهی هیچ فاضلابی توانایی قورت دادن اون همه آب رو نداشت

چه آب هایی که تو خونه ها نمیرفت فقط به خاطر یه بارندگی !

بگذریم...

***

یادداشتک : خیلی برام جالبه که بدونم من چه شکلی هستم که انقدر من رو با هندی ها و جدیدا پاکستانی ها اشتباه میگیرن نمیگم که اونا بد هستن اتفاقا من از قیافه هندی ها (خوشگلاشون البته ) خیلی خوشم میاد اما آخه به نظر خودم اصلا شبیهشون نیستم

توی اورکات هر چی هندی و پاکستانی میرسه من رو اد میکنه (البته برام فرقی نداره چون من فقط اونایی رو که میشناسم اد میکنم )

جالبیش اینجاست که توی دوبی هم همین مشکل رو داشتم ...و چقدر مامان از نگاه این هندی ها و پاکستانی ها شاکی میشدآخه یه جوری نگاه میکردن که انگار آشنا دیدن

داداشم یه بار کلی تحویلم گرفت گفت این هندی ها هی نگات میکنند فکر میکنند یکی از هنرپیشه هاشون اومده اینجا

اونایی که امتحان دارن توی امتحاناشون موفق باشند و همگی توی زندگی هاشون...