اين مثلاً تيتر بود ! خواستم هشدار بدم که اگه کسی تلخی دوست نداره يه قندی ،نباتی بذاره گوشه لپش ( اينجوری هميشه مادربزرگم ميگفت،وقتی بچه بوديم و چايی ميخواستيم فقط به هوای قند خوردن،مادر بزرگم ميگفت قند رو بزار گوشه لپت که بمونه و کمتر قند بخوری)

خوب بهتره شروع کنم،امروز ميخوام احساس کنم که هيچ کسی اينجا رو نميخونه( نه اينکه ميخونه !) دلم ميخواد هر چی ميخوام بنويسم،چرت و پرت،پخش و پلا، هيچ چی رو هم پاک نميکنم،مينويسم تا جايی که خسته بشم

نميدونم چه آدمی هستم،يعنی هنوز دقيق نفهميدم،بعضی ها ميگن خيلی مهربونی،اون بعضی ها اکثراً دوستان دووورم( منظور از دور ميزان فاصله ست نه غير صميمی ! )هستند، بعضی هم ميگن همچی بگی نگی مهربونی،که اينا هم دوستان نزديک( منظور از نزديک ميزان فاصله ست نه خيلی صميمی ! ) بعضی هم بر اين باور هستند که من خيلی بداخلاقم اين بعضی ها بيشتر شامل خواهر و برادر و اونايی که عصبانيت منو گاهی ديدن ميشه

حالا من گيج شدم،خوب ميخوام بدونم کدومم؟؟ميدونم الان توی دلتون ميگين اين دختره بيکاره به چه چيزايی فکر ميکنه،نه به خدا،اصلاً هم بيکار نيستم،اما برام مهمه، اينجوری خيلی گيجم،وقتی با کسی دعوام ميشه با خودم ميشينم فکر ميکنم،ميگم حالا من اون نازلی خيلی مهربونه بودم،يا مهربونه يا اصلاً بد اخلاقه؟نازلی خوبه ؟ يا اصلاً نازلی خيلی بده؟

نميدونم،يعنی شايد اونايی که من باهاشون تا حالا بحث يا دعوام شده اينو نميدونند، که در هر شرايطی حتی اگه حق با من باشه،من همش به اون طرف مقابل فکر ميکنم...انقدر فکر ميکنم و انقدر نگرانش ميشم که حالم به هم ميخوره از اين همه دوگانگی که توی کله ام به وجود مياد

خوب يکی نيست بگه بابا اگه حق با تو بوده که ديگه چرا ناراحتی و عذاب وجدان گرفتی !!!!

خدا بزرگه، حالا نميدونم اين بزرگيش رو چجوری حاليم ميکنه،يا همه چيز اونجوری ميشه که آرزومه،يا همه چيز خراب ميشه که خوب در اين صورت ميگيم خدا داره امتحانم ميکنه،کيه که کم بياره ؟؟؟ اصلاً هر چی تو بگی خدا جون،ميخوای اصلاً همين الان بيخيال هر چی درس و پروژست بشم؟جون من بگو آررررررررررررررره

چند روز پيش گير داده بودم به يکی از دوستان که سنش کمی ازمون بيشتره،هی هر چی سعی کردم آستينام رو بالا بزنم ،بلکه اين وسط هم يه بچه اي به من برسه نشد که نشد،بعدش رفتم سراغ يکی از دوستام که متاهله ، داشت درس ميخوند توی کتابخونه،هی غر زدم که يالا نی نی بيار

اينجا هم که ديگه هيچ چی،چپ ميرم راست ميرم توی اين وبلاگ و اون وبلاگ همه عکس نی نی هاشون رو گذاشتن و سهم من فقط قربون صدقه رفتن و ضعف کردنه

بسوزه عاشقـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی !

حالا نوبتی هم باشه نوبت نوشته بدست

(دو ساعته رفته بودم توی آرشيو يه چيزی پيدا کنم،نشستم به آرشيو خوندن،چه روزگاری بود،يادش بخير) داشتم ميگفتم،از اين آدمای سمج يه چندتاش گير من افتادن، قبلاً تعريف کرده بودم از اينا که تبلیغ دين ميکنند(من حتی نميدونم چه دينی ؟!) اسم گروهشون شاهدان يهوه ست انگاری

من ساده همون پارسال به يکيشون شماره تلفنم رو دادم(آدمی که نميتونه "نه" به کسی بگه،همين سرش مياد) آدرس خونمون رو هم نميدونم از کجا گير آوردن،از اون به بعد همش اينجا تلپ بودن

يه روز هم من گردن شکسته به زيکی گفتم بيا بريم جلسه شون شايد دست از سرم بردارن،چشمتون روز بد نبينه الان چند ماهی هست که در حال کچل کردن اينجانب هستند (پر مو بودن هم بد درديه..اگه کم مو بودم حالا تموم شده بود) چند بار يکيشون برام اس ام اس زد که من ایوا هستم و ....(کلی زور ميزنه فارسی حرف ميزنه) بيا ملاقات کنيم ،که من به روم نياوردم،چند بار هم اين آخر هفته ها ،اومدن دم در خونمون،نامردا دستشون رو که ميزارن رو زنگ انگار دستشون ميچسبه،هی دندون رو جگرم گذاشتم که نرم داد و بيداد کنم

يه بار هم ديگه خونم به جوش اومد،اف اف رو برداشتم گفتم نازلی خونه نيست

گفت من ايوا هستم تو نازلی هستی،گفتم No!! ! do you speak english

بابا آخه مگه زوره؟؟؟ هان ؟ من نميخوام بحث دين اينجا راه بندازم،اما کدوم ماها دينمون رو انتخاب کرديم؟ به دنيا اومديم و تو شناسناممون جلوی گزينه دين نوشتن "اسلام" اون موقع که من چيزی از دين سرم نميشد،الانش هم نميشه،چون نتونستم چيزی که برام از قبل تعيين کرده بودند رو بشناسم.خوب شايد از لجبازيم باشه،نميدونم

حالا نوبت مطلب خوبست ( به خدا خودم هم امشب به خودم مشکوک شدم،من چمه؟اينا يعنی هذيونه؟کسی هم نيست دستش رو بذاره رو پيشونيم ببينه طب دارم يا نه !! اهل مستی هم نيستم که بگم مست کردم...هر چی هست کار خداست،گله اي نيست...خوشتون مياد چه توجيحی!)

ميخواستم يه چيزايی از "نازلی" بنويسم،گفتم فعلاً وقتش نيست،چون اين هفته يه اتفاق خوب ميخواد بيافته گفتم شگون نداره چرت بنويسم ( اعتماد به نفس رو حال ميکنيد؟اين يعنی اينکه تا الان من هيچ چرت ننوشته ام)

چون من کم کم وارد مرحله اي ميشم که يا وقت نميکنم برای کسی کامنت بذارم يا اينکه با روحيه خراب و اخلاق گنديده ناشی از دوران امتحانا بهتره که برای کسی کامنت نذارم

حلالم کنيد

۱) اين قرتی بازی من باعث شد که بيام و آپ کنم

داشتم از خستگی ميمردم ،با خودم گفتم امروز که جمعه ست ميتونم حداقل ساعت ۱۲ برم بخوابم نميدونم چی شد که يهو هوس لاک زدن کردم،لاک زدن من هم که کمتر از يک ساعت امکان نداره طول بکشه

از بس که هنرمندم نميتونم لاک بزنم ،گل و بلبل نکشم روش.اون قديما که امکانات نبود با سوزن و گاهی خلال دندون روی ناخنام نقاشی ميکردم،اما اين تکنولوژی چه کارا که نميکنه،الان با شابلون گل و بلبل میکشم،خلاصه که دردسرتون ندم،يک ساعت که خود لاک زدن طول کشيد،يک ساعت هم بايد منتظر خشک شدنش بشينم،اصلاً خواب از سرم پريد

۲) آمار بازديدکنندگان وبلاگم خيلی جالب شده

الان از ۱۰ نفر آخرين بازديدکنندگان ۵ تاش از مجارستانه،يعنی خودم

و پراکندگی و آمار بازديدها در کشور ها به شرح زير است

ايران   ۸۷۳ بازديد

مجارستان  ۷۶۶ بازديد !

انگلستان  ۸۳ بازديد

کانادا  ۷۹ بازديد

رومانی  ۵۰ بازديد

و الی آخر....

حالا اگه اينجوری حساب کنيد که من يک نفر ۷۶۶ بازديد انجام دادم ،نتيجه ميگيريم که ۸۷۳ بازديد توسط يک +۰.۰۷ نفر انجام گرفته

چقدر اين آمار دقيق و درسته

(من نميتونم ديگه بيدار بمونم،بقيه اش رو فردا مينويسم،لاکام هم خشک شد،ديگه بهونه اي نيست)

۳) اوضاع درسی خيلی خرابه هيچ وقت فکر نميکردم يه روزی بشه که انقدر درس سرم بزيره

ترم داره تموم ميشه،يعنی توی اين دو هفته باقی مونده بايد کلی پروژه تموم کنم،احساس خفگی ميکنم،همش فکر ميکنم که نميتونم،هی به بقيه نگاه ميکنم به خودم ميگم بايد تلاش کنم،من هم ميتونم مثل بقيه همه چيز رو تموم کنم،اما باور دارم که سخته

رشته های الکترونيک و کامپيوتر و مکانيک،ماکسيمم ۳ الی ۵ تا subject دارند و اون وقت رشته ما ۱۰ تا subject و برای من+۴ تا از ترم های پيشين،آخه من چه جوری از پس ۱۴ تا subject بر بيام ؟!؟!؟!

برام مهم نيست اگه يه کمی بمونه ترم ديگه،اما يه جورايی دلم ميخواد جشن فارغ التحصيلی امسال حضور داشته باشم !

۴) ديروز يکی از اون مواردی که گفتم برام فکر درد مياره اومد سراغم

بذاريد واضح تر بگم،اينجا يکی از اقواممون بعد از اينکه ما اومديم،اومد که مثلاً ادامه تحصيل بده ! و از اون روزی که اومد تا به امروز بجز فکر درد چيز ديگه اي برای من نداشته

قضيه هم اينه که ايشون رو در يه سری از موارد به من سپردن ! البته اين دليل نميشه،که حتی اگر هم به من نميسپردنش باز هم حرص و جوش ميخوردم 

هميشه دلم ميخواد بهش بگم که آخه چی کم داری؟ خيلی ها آرزوشونه که جای تو باشن..از نظر مالی که مشکلی نداری،از نظر درسی هم ،ميتونی از من کمک بگيری(هم رشته هستيم،البته با ۳ سال تفاوت) اون وقت ايشون............به غير از تفريح و پول خرج کردن هيچ زحمتی به خودشون نميدن

ديروز قبض خريد لباس هاش رو بهم نشون داد،مخم سوت کشيد،اصلاً نميتونم قبول کنم کسی ۱۶۰۰۰۰ فورينت معادل ۶۴۰۰۰۰ تومان لباس بخره ! کفشش رو ۲۵۰۰۰۰ تومان خريده،فقط به خاطر اينکه مارک داره ! بهش ميگم آخه مگه اين کفش تو چيکار ميکنه که کفش من نميکنه؟؟ تازه کفشی که ديروز پام بود فکر کنم گرون ترين کفشی بود که توی عمرم خريده بودم (۴/۱ قيمت کفش ايشون) و از نظر ظاهری چيزی از کفش اون کم نداشت

هنوز هم باورم نميشه،من هميشه سعی کردم درست خرج کنم و اصلاً اينجور خرج کردن(بهتره بگم حروم کردن) پول توی خانواده ما مرسوم نيست

هميشه پدر و مادرم ازمون ميخوان که خرج کنيم !!! ماها اينو خوب ياد گرفتيم که پول رو برای فراهم کردن راحتی و زندگی خوب داشتن خرج کنيم نه برای نشون دادن خودمون به ديگران !!!

۵) چند روز پيش توی دانشگاه که بودم مامان بهم زنگ زد بعد از کلی احوال پرسی

ازم پرسيد دست و پات خوبه ؟ کمی عجيب بود،چون من زياد از وضعيت دست و پا دردم به مامان نگفته بودم،گفتم آره خوبه. بعد از مدتی گفت ديگه دنبال اتوبوس ندو ! خوب تاکسی بگير،باز هم دوزاريم نيفتاد،بعد از مدتی گفت برو يه لب تاپ بخر،يا انتخاب کن ما از اينجا برات بياريم که انقدر اذیت نشی،کم کم داشت دوزاريم ميآفتاد که گفت همه چيز خوبه؟روبراهيد؟ گفت ديگه بهم دروغ نگو اگه ازت ميپرسم همه چيز روبراهه،ديگه دوزاريم حسابی افتاد

يادم اومد که توی يکی از پستام نوشته بودم

مادر گلم،ميدونی که دخترت دروغگو نيست،اگر هم دروغی میگم،فقط بدون برای اينه که طاقت ديدن ناراحتی شما ها رو ندارم،طاقت شنيدن صدای نگرانتون رو ندارم

۶) عکس ها :

_ هوا گرم شده و وقت آفتاب گرفتنه مهم نيست کجا ! حتی توی دانشگاه  !

_ اين اساتيد عزيز هم خوب دانشجو ها رو ميفرستن دنبال نخود سياه ! اين طفلکی ها مجاری ها هم که بی زبــــــون

گفته بودم که از احساساتم نوشتن کمی برام سخته،چون گاهی وقتا قابل بيان نيستن

نميدونم چجوری بگم که لحظه اي بدونت زندگيم معنا نداره

بگم که داشتنت برام هميشه باعث افتخار و سربلندی بوده و هست

بگم که چقدر دوست داشتنی و قابل پرستشی

بگم که فرشته زندگيم هستی

پدر عزيزم...

ممنونم که هميشه پشتم مثل يک کوه ايستادی و کمکم کردی

ممنونم که بهم راه زندگی رو نشون دادی و رهام نکردی

ممنونم از اينکه هستی، که با بودنت ،زندگيم رنگ خوشبختی ميگيره

خيلی دوستت دارم،کاش اونجا بودم ... از راه دور هم ميشه به دست های مهربونت بوسه زد؟

من تا ابد،تا لحظه اي که نفس ميکشم،مديونتم

به خاطر زندگی که بهم دادی

از خدا ممنونم که توی اين روز يکی فرشته هاش رو برام فرستاد

تولدت مبارک پدر مهربونم

قدر يه دنيا دوستت دارم

تا حالا شده فکرتون درد بگيره؟خودم هم نميدونم اين چيه،اما جديدا همش احساس فکر درد دارم !

نميدونم قبلاً خيلی زندگی بی دقدقه اي داشتم يا الان زندگيم پر از فکر و خيال شده،هر کدوم که بوده شديداً احساس کمبود فکر آزاد ميکنم،احساس ميکنم هر روز و هر ساعت و هر دقيقه و ثانيه دارم فکر ميکنم

خسته شدم

باز اگه فکرهايی بود که به جايی ميرسيد خوب بود،اما گاهی به مسائل خيلی کوچيک ساعت ها فکر ميکنم مثلاً به يکی دلم ميخواد زنگ بزنم،اما نيم ساعت ميشينم فکر ميکنم که زنگ بزنم يا نزنم !!! خوابم مياد،اما عذاب وجدان ميگيرم که بخوابم يا نه،اون وقت نيم ساعت فقط بايد به اين فکر کنم،بعدش هم سردرد شديد و خواب لازم !!!

بهتره مثال نزنم،چون همينجوريش دوباره رفتم تو فکر

نميدونم چرا اينجوری شدم،دلم ميخواد يه مدت بيخيال همه چی بشم

بيخيال هر چی درس و پروژه و امتحانه

هر چی دلخوری و نامهربونی و بديه

دلم ميخواد يه مدت برم يه جايی که سکوت محض باشه،نه از اين سکوتا که هميشه تو خونمون هست،از اين سکوتا که مغز آدم احساس سبکی ميکنه

اينجا خيلی از آدما رو ميبينم که هميشه مغزشون احساس سبکی ميکنه

نميدونم راه درست رو اونا ميرن يا من!

اونايی که هيچ وقت به زندگيشون فکر نميکنند يا من که همش در حال فکر کردنم؟يا هيچ کدوم؟

از وقتی اومدم اينجا وارد يه دنيای جديد شدم،يه دنيا پر از آدمای جور واجور

پر از آدمای خوب و بد،زشت و زيبا،مهربون و نامهربون،ظالم و مظلوم

اون موقع خيلی بچه بودم،سنم کم نبود اما تجربه زندگی نداشتم هميشه مادر و پدری بودند که پشتم باشند،که خطر ها رو بهم گوشزد کنند،راه خوب رو نشونم بدند و کمکم کنند که

بتونم اون راه رو طی کنم،اما حالا چی؟؟

حالا فقط خودم هستم و بس،خودم بايد راه رو بشناسم،خودم بايد به خودم کمک ميکردم

آدمايی هستند که از نزديک باهاشون در ارتباطم،و به وضوح ميشه ديد که چقدر مسيرهامون

با هم فرق داره

کسی که داشتن يک دوست دختر يا دوست پسر از داشتن تحصيلات براش با ارزش تره

کسی که از بوی مواد مخدر نميشه کنارش سر کلاس نشست

کسی که حاضره از هر چی بگذره اما آخر هفته ها همه پولاش رو خرج مستيش بکنه

اينا همه چيز نيستند،به همين سادگی هم نيستند که نوشته میشوند،زندگی با ارزش تر اينه که اينجوری خرابش کنيم

نميدونم........کی داره راه رو درست ميره

سرم درد گرفت باز !

  سرم درد ميگيره وقتی ميبينم يه عده دارند راه رو اشتباه ميرن،دارن به دره نزديک و نزديک تر ميشند،چطور ميتونم ساکت بشينم و سقوطشون رو ببينم؟چطور ميتونم بهشون بگم که برگردند؟

باز هم بهتره بگم بگذريم...

سلامی همراه با صداهای عجيب و غريبی که از لب تاپ بد بخت من در مياد

 حالمان خوب است،ملالی نيست جز دوری شما،که آن هم نيز عادت کرده ايم

اين مدت همش دلم ميخواست بيام بنويسم اما نميدونستم چی؟هر چند که الان هم نميدونم چی ميخوام بنويسماما ديدم صلاح نيست دوستان و مشتاقان رو معطل بگذارم(خودم،خودم رو تحويل نگيرم،پس کی بگيره؟)

اول از همه اينکه ممنونم از همه دوستانی که اين مدتی که اينجانب هنگ کرده بودم به ياريمان شتافتند و با حرفای قشنگشون  آرومم کردند،به اين باور رسيدم که هميشه غم و غصه هست،مهم اينه که بدونيم چطور باهاشون کنار بيايم،من بعد از اين همه تجربه ! باز هم هنوز تا دلم ميگيره ميزنم به سيم آخر  يکی نيست بگه مگه عادت نکردی؟

خلاصه که سعی در آن است که ديگر هنگ نکنيم،اگر هم کرديم در خفا ! باشد

پريشب آبجی يايا از مسافرت برگشت،کلی سر حاله،اما هنوز نيومده داره غصه درساش رو ميخوره  پريشب(بهتره بگم صبح ساعت ۵) که داشت ميرفت بخوابه و من مجبور بودم بيدار باشم(توضيح دارد) برای اينکه دلداريم بده،گفت حالا نگاه نکن الان دارم ميرم بخوابم،ديگه از اين به بعد خواب تعطيله !

پريشب من فقط ۱۰ دقيقه خوابيدم ! يه پروژه داشتيم که بايد تا صبح تمومش ميکردم،حالم خيلی بد بود  سرم سنگين شده بود جوری که نميتونستم وزنش رو روی گردنم تحمل کنم !

خلاصه که مردم و زنده شدم تا پروژه رو به مرحله دلخواه رسوندم

بعد از تحويل پروژه هم قرار بود بريم سر زمين ! يکی از درسای شيرين روزگار،همين درس زمين کندن ماست

بهمون ياد ميدن که ماشين زمين کنی (نميدونم اسم اين ماشينا توی ايران چيه!!!) از کجا وارد زمين بشه ،از کجا شروع به کندن کنه،کجا خاک ها رو بريزه و خلاصه کلاً سيستم خاک بازيه

دیروز هم رفتيم که تماشاگر اين خاک بازی باشيم،اون هم توی بارون ...جاتون خالی کلی احساس مهندسی_عملگی بهمون دست داد

اين هم عکس استاد خوشتيپمون  ،با اينکه سن و سالی ازش گذشته اما امکان نداره که يه روز نامرتب ببينيمش

من عاشق اين لباس پوشيدن و موهای سشوار کشيدشم

اين هم عکس مهندسين آينده اي نه چندان دور (اميدواری ميدم به خودمون)

نميدونم چرا جديدا رفتم تو کار عکاسی از اساتيد گرام

شايد الان برام اونقدرا جالب نباشه(که هست !) اما مطمئن هستم که بعدها که بشينم اين عکس ها رو نگاه کنم کلی از خاطرات برام زنده میشه

اين رو که ببينم،ياد اون روز ميآفتم که از بين ۸-۹ نفر ،فقط من و زيکی سر کلاس بوديم

اون هم سر کلاس اين استاد جيغ جيغو و پر انرژی

کلاسمون خيلی کوچولو هست،اين استاد هم آخر انرژيه،فکر کنم هر روز صبح چند تا بطری نوشيدنی انرژی زا مصرف ميکنه

هی اون روز يه چيزی مينوشت پای تابلو،ميدويد ميامد پيش ما،توضيح ميداد،ميدويد ميرفت پای تابلو

يا که اينا،چاق و لاغر يا بهتره بگم پت و مت

اون روز هم همانطور که مشاهده ميکنيد جمعيت کثيری در خانه خواب تشريف داشتند و به زور شده بوديم سه نفر،اين دو تا هم رفته بودند پای تابلو هی شکل مکل ميکشيدن،اما ما که چيزی نميديديم

ایشون يکی ديگه از استادای خوشتيپ که اصلاً تيپش به درسی که تدريس ميکنه نمياد

ايشون همون استاد کشاورزی و گاو و گوسفندی هستند که قبلاً ذکر خيرشون بود

کاملاً از عکس پيداست که چقدر بچه ها با دقت به درس گوش ميدن (آروم عکس رو ببينيد که بچه ها خوابند) (عکس های این استاد ارور دادهیچ ایده ای ندارم که چرا؟؟؟؟؟؟؟)

 ايشوناسمشون سيبيله ،يعنی با اين نام همه ميشناسنشون

يکی از اساتيد حيوانکی دانشگاست، صداش در نمياد طفلک

يه نکته مهم توی اين عکس اينه که همه دانشجوهای حاضر در صحنه خانوم هستند،آقايون

کی درس خوندن که اين بار دومشون باشه؟(عکس ایشون هم فعلا ارور میدهفکر کنم ردم رو از دانشگاه پیدا کردن عکسهام رو فیلتر کردن..اگه درست شد بعدا میذارم)

يه عکس ديگه از اين استاد دارم با يکی از شاگرداش،خيلی باحاله،فقط مشکل اينه که فيلتره ! (زيکی چقدر ميدی عکست رو نذارم ؟)

خوب شد من استاد نشدم !!! اگر ميشدم قبل از کلاس کيف و جيب همه شاگردام رو ميگشتم که مبادا دوربينی چيزی داشته باشند،من همينجوريش هم از عکس گرفتن فراريم چه برسه به اينکه ازم يواشکی عکس بگيرن(حالا کی خواست بگيره؟)

اينم از اساتيد ما،ميدونم که برای شماها اصلاً اينجور چيزا جذابيت نداره،اما برای من پر از

خاطرست...بهتره زود موضوع رو عوض کنم تا دلم باز تنگ نشده !

اينم برای حصن ختام !( من چرا هيچ وقت املای درست اين کلمه رو ياد نميگيرم؟؟) بگم و رفع زحمت کنم (دلتون رو خوش نکنيد،زود برميگردم)

کم کم بايد کم بشم ! يعنی اينکه چند وقت پيشا ميخواستم اينترنتمون رو برم قطع کنم که ديگه واقعاً شب و روز بشينم سر درسم،اما ديدم بی فايده ست،چون خيلی چيزا هست که کمکم ميکنه توی اين شرايط ،قدم هام رو محکم تر بردارم، مثل اميلهای شما،آف هاتون،پيغام هاتون،کامنت هاتون،نوشته های وبلاگتون و....که همشون

بهم انرژی ميده،البته اين رو هم بگم که از هيچ کسی توقعی ندارم،حتی همينکه فقط بنويسيد(وبلاگ هاتون) برام کافيه،ميخونم و از نوشته هاتون لذت ميبرم

از شادی هاتون شاد ميشم

از ديدن عکس های فرشته هاتون...سينا،يلدا،پبل،منگولک،اردوان،البرز،ورونيکا،روژينا،علی ،شايان،ايليا،عليرضا ، ياسمين،رز و خيلی ديگه از کوچولو هايی که الان اسمشون رو فراموش کردم اما صورت ماهشون هميشه جلوی چشمام هست، آرامشی عجيب پيدا ميکنم

فقط ببخشيد که نميتونم اظهار وجور کنم ! کامنت گذاشتن کمی وقت گيره و برای اينکه بتونم به همتون سر بزنم مجبورم بی سر و صدا بيام و برم

اگه خدا بخواهد و اين ترم با خوبی و خوشی تموم بشه، جبران ميکنم