ديگه کم کم داره از راه ميرسه

صدای پاهاش رو ميشه شنيد !!! آره من هم دارم ميشنوم

صدای قدماش با صدای قلبم هماهنگ شده

صدای قدمای بهار...

امسال داره کم کم به آخرش ميرسه

چقدر دلم واسه امسال تنگ ميشه،واسه همه شاديهاش

در عين حال واسه رسيدن سال جديد لحظه شماری ميکنم

دلم ميخواد سال جديدم رو پر کنم از خوبی ها

دلم ميخواد هر چی بدی و زشتی بود رو بسپارم به دست زمان که بگذره و فقط خوبی بمونه

خيلی حرفا دارم که بايد بزنم،کاش فقط دير نشده باشه واسه گفتنشون

اول ميخوام از يه عده از دوستای عزيزم عذر خواهی کنم و ازشون بخوام که اگه بدی از من ديدن به خوبی و بزرگی خودشون ببخشن

دلم نميخواد تو سال جديد،دل کسی از من رنجيده باشه

ونوس عزيزم

نميدونم هنوز هم اينجا رو ميخونی يا نه !

 اما دلم ميخواد بدونی که حتی اگه ايگنور بشم ، هيچ وقت تو رو از قلبم ايگنور نميکنم...

ميدونم از من دلخوری ... اما نميدونم چه دليلی ميتونه تو رو قانع کنه که بدی هام رو ببخشی

و اينکه

منو ببخش که روز تولدت رو فراموش کردم

توی اين هفته اخير با همه به هم ريختگی هام،يه چيزی به دلم افتاده بود و فقط دعا ميکردم که درست نباشه اما دیشب که آرشيو وبلاگم رو چک کردم ديدم که احساسم درست بود و من باز روز تولد يه دوست خوبم رو فراموش کردم

تولدت رو بهت تبريک ميگم و از خدا ممنونم که دوستی تو رو بهم هديه کرد

دوستی که تا ابد به يادم ميمونه...

اميدوارم که ساليان سال،با شادی و سلامت در کنار کسانی که دوستشون داری زندگی کنی

اينو فراموش نکن و باور داشته باش که من همچنان دوستت دارم

نميگم که وقتشه کينه ها رو از دلاتون پاک کنيد،چون نميخوام به کاری مجبورتون کنم

اما ازتون ميخوام هر بدی ازم ديديد و هر دلخوری که توی دلتون هست بهم بگيد 

مونا جونم ، فر-ايزدی عزيزم ،ونوس عزيز ،علی جون ، حسام داداش گلم ، مهدی داداش عزيزم ، سجاد دوست مهربونم ، زيکی جان ، اشکان دوست قديمی ، آزاده جونم ، حسين عزيز ، بهانه مهربون ، ايده جونم ، شبنم جون ، سايه عزيز ، الميرا جان ، پی براه عزيز ، احسان جان ، مانيا جون ، شراره جون ، مهسايی عزيز ، پريا جون ، دريا جون ، نسيم جان ، علی آقا ، آقا آرش ، بابای فردا عزيز ، آنا عزيز ، مرجان جان ، سانی مهربون ، ويولت عزيز ، منگوله جان ، فرا عزيز ، عسلک جان ، ستيغ جون ، مريم گلی عزيز ، عسل جان ، شيما جون ، سانازی عزیز ، بچه های کريزه ، آقا داريوش ، آقا محمد ، دخترک عزيز ، شقايق جان ،بهار عزيز ، امير سردرگم ، علی آقا(گلهای آفتابگردون) ، مادر سپيد عزيز ، آقا امیر و ......همه دوستانی که الان حافظه ام ياری نمی کنه و به ياد آوردن اساميشون کمی سخته اما به يادشون هستم

برای همگی سال خوبی رو آرزو ميکنم

آرزو ميکنم خداوند به همه سلامتی بده

آرزو ميکنم خداوند فرشته های کوچولوی زندگيتون رو حفظ کنه

آرزو ميکنم خداوند پدر ، مادرای عزيزتر از جونمون رو حفظ کنه

آرزو ميکنم خداوند ، همه رو به آرزو هاشون برسونه

سال نو همگيتون مبارک

شرمنده اگه نميتونم تک تک بيام و بهتون تبريک بگم

سلام (بدجور عادت کردم به سلام کردن،ترک عادت هم موجب مرض است،من هم که نميخوام مرض بگيرم)

عجب سکوتيه اينجا امشب،انگار نه انگار که شب چهارشنبه سوريه

کاش ميتونستم يه فيلمی از اين سکوت بگيرم و واسه همه اونايی که از سر و صدای امشب اذيت شدند و ميشن بفرستم

تنها صدايی که سکوت خونه رو ميشکنه ،صدای باز و بسته کردن دهن ماهی هامونه!!! باورتون ميشه

حالم رو اين سکوت به هم ميزنه...کاش ميتونستم بشکنمش...اما يايا خوابه!!!

حتماً اون موقع که من خواب بودم اون هم دلش ميخواست بشکنه و حالا من....

الان تو دلتون ميگيد باز اين اومد غر بزنه،حق داريد

خودم هم ديگه خسته شدم از اين غر زدنام،هر کاری ميکنم باز يه روزی هست که دلم الکی بهونه ميگيره مثل امروز که دلم بهونه ايران رو داره...شايد اگه الان ايران بودم با اينجا هيچ فرقی نداشت،اما دله ديگه،اين چيزا حاليش نيست

توی اين مواقع احساس ميکنم اينجا يه اطاقه و ايران يه اطاق ديگه

اون وقت من اينجا تنها نشستم و همه شما ها توی اون اطاق ديگه هستيد...

بگذريم...عادت ميکنم

گفتم عادت ميکنم دوباره ياد اين دوستم که گفتم تازه اومده (الان ديگه شده يک ماه که اومده) افتادم ،پريروز کتابخونه بودم که اومد،گفت که يکی از همشهريهاش تازه اومده اينجا و همديگه رو پيدا کردن(حالا خوبه اينجا پره از همشهری های ايشون،جوری که من و زيکی لهجه شيرازی پيدا کرديم )

ميگفت دوستش بهش هر چی که ميگفته،اين در جوابش ميگفته عادت ميکنی،حالا جالبيش اينه که اين خودش حالا حالا ها لازم داره که من بهش بگم عادت ميکنی،حالا داره يکی ديگه رو هم به عادت ميکنيمون ها عادت ميده(اگه متوجه شدی چی گفتم به من هم بگو )

راستی ... اون روز نه برف اومد نه سيل نه تگرگ و بالاخره مهمونمون اومد

خودم از حرف خودم توی پست قبليم پشيمون شدم (واسه همين پاکش کردم !) چون واقعاً از داشتن مهمون خوشحال ميشم،اگه اون احساس رو اون روز داشتم واسه اين بود که اون روز يکی از روزای دل گرفتگيم بود و وقتی داشتم آپ ميکردم ،داشت خونمون سيل ميامد  و من با ديدن اون وضعيت ترجيح دادم که مهمونم نياد چون نميخواستم با اون روحيه و حال و احوال کاری کنم که بهش بد بگذره

به هر حال که ايشون تشريف آوردن و بسی خوش گذشت

قرار بود من ايشون رو ببرم بوداپست گردی ! که تبديل شد به پياده روی و پل گردی والا به خدا من بی تقصيرم،هر چند که ايشون چوغولی ( املاش درسته؟) من رو به زيکی کردند و گفتند که برنامه ريزی از جانب من بوده،اما خودشون خواستار ديدن پل های زيبای شرمون شدن و من بينوا که کف دستم رو بو نکرده بودم و کفش پاشنه بلند پوشيده بودم، پدر پاهام در اومد و ديگه آخرين پل که رسيديم من علنا در حال شليدن بودم...البته تقصير خودمه بايد ميبردمشون جايی که خودم بتونم بشينم و ايشون رو بفرستم سياحت

اما جداً خيلی دلم به حال ايشون و همه دانشجويان مقيم اون شهر سوخت،چون گويا خيلی شهر کوچيکيه و جای تفريحی نداره،مثلاً ميگفت در کل ما ۲ تا مکدونالدز داريم ،حتی برگرکينگ نداريم( مقياس سنجش تفريح رو دقت کنيد !) و در کل فکر کنم يه مجتمع تجاری دارند

خلاصه که به قول ايشون ما اينجا اين همه زيبايی داريم،اين همه پاساژ،اين همه جای گردش!!!(کجا؟) اون وقت هی ميگيم دلمون گرفته، اينا اونجا هيچ چی ندارند و برای خوش گذرونی ( پل ديدن) بايد ۴ ساعت توی راه باشند بلکه يه ۳-۴ ساعتی لذت ببرند ...

**********

پريروز که کتابخونه بودم يه چيزايی خطاب به يک نفر (که اينجا رو نميخونه) نوشتم که بذارم اينجا فقط واسه اينکه يه جا اين حرفا رو بگم که داره خفه ام ميکنه

اما فعلاً گفتم نذارم اينجا ،چون نزديک عيده،حيفه با اين چيزا هوای اينجا رو غم آلود کنم!  نه اينکه تا الانش اينجوری نبوده

نميدونم،روز به روز که به عيد نزديک تر ميشه احساس من قوی تر و قوی تر ميشه

احساسی که با آب و هوای اينجا سرکوب ميشه

احساسی که تنهايی اونو تو خودش غرق ميکنه

اما درستش ميکنم

انقدر به خودم ميگم عادت ميکنی که ديگه اين فکرا به سرم نزنه

اصلاً ميشه تصور کرد

آره من ميتونم تصور کنم که يه سفره هفت سين خوشگل تو خونمون داريم

ميتونم تصور کنم که مامان با کمک ما خونه تکونی ميکنه

ميتونم تصور کنم که بابا ليست کسانی رو که واسشون کارت تبريک بايد ارسال بشه رو تهيه ميکنه

تصور کنم که همه چيز تو خونه رنگ تازگی ميگيره

تصور کنم که پسته های ظرف آجيل هر روز بهم لبخند ميزنند

تصور کنم که اولين عيدی من بوسه مادر و پدرمه

تصور کنم که روز اول عيد همه دور هم خونه مادر بزرگ و پدر بزرگم جمع ميشيم( هر چند که اگه ايران هم بودم ديگه پدر بزرگ و مادر بزرگی نيست که ...)

تصور کنم که وقتی اونا با دستهای چروک خورده مهربونشون بهم عيدی ميدن لپام گل بندازند و جز بوسيدنشون حرفی واسه گفتن نداشته باشم

تصور کنم که ...................

من حتی ميتونم زندگيم رو تصور کنم

تصور

تصور

تصور

پ.ن.۱ : از همه دوستانی که با حرفام ناراحتشون ميکنم عذر ميخوام

يه زمانی بعضی از دوستان بهم ميگفتن از نوشته هام انرژی ميگيرن

اما فکر کنم الان بر عکس شده ...

پ.ن.۲ : هيچ چی

نميدونم اينا رو پست کنم يا پاک !!!

پ.ن.۳ : یه کمی عکس میذارم که حال و هوای اینجا عوض شه

ـ این آقا پسری که اون وسط میبینید استادمون هستن  حالا فکر کنید با این سن کمش چقدر خفت بهمون میده وقتی ازمون ایراد میگیره...

ـ این یکی از اون پلها بود که شانس آوردیم نرفتیم وگرنه من الان روی چرخ صندلی بودم

ـ این منظره ها بود که مهمونمون رو مجذوب کرده بود

ـ این هم بچه های کلاسمون  که از کمترین وقتشون توی زنگ تفریح به نهو احسن استفاده میکنن

ـ ریل خریدمون ... من کشته مرده این نظم و ترتیبمون هستم

ماهی هامون خوابیدن٫دیگه سکوت محضه..........بهتره من هم برم بخوابم

با يه سردرد عجيب اومدم آپ کنم،نميدونم چرا؟؟حالا ديگه

دو شبه که درست و حسابی نخوابيدم،طبق معمول پروژه داشتيم امروز هم حسابی خسته شدم

تا ساعت دو گرسنه مرده دانشگاه بوديم،زنگ زدم خونه ،يايا ميگه بيا خونه غذا درست کردم ( خيلی عجيبه اينجور چيزا تو خونه ما که ظهر اون هم وسط هفته خونه غذا داشته باشيم)

خلاصه که عين اين مرده های متحرک به سوی خونه راه افتادم

هوا بارونی بود( همون هوايی که هم من هم فر-ايزدی جونم خيلی دوست داريم ) توی ترن هم چسبيدم به بخاری،ديگه فکرش رو بکنيد،هوا که عشقولانه ! ( به قول شماها ) بغل پنجره ،نزديک بخاری و صد البته ضعف شديد

خلاصه که با هزار اميد خودم رو به خونه رسوندم،يايا ميگه صبر کنيم داداشمون هم قراره بياد که يهو تازه يادشون افتاد که ما يه جا قرار داشتيم!!! ما هم مجبور شديم با شکم گرسنه فعلاً به قرار برسيم

اونجا هم که ماشالا همه کله پاچه خورده بودن انگاری،هی حرف ميزدند...خلاصه که بالاخره ما به نهارمون رسيديم( نهار که چه عرض کنم عصرونه)

قضيه نهار امروز هم اين بوده که يايا زنگ زده به مامان و بعد از صحبت های گوناگون،پرسيده نهار چی داريد؟ مامان هم بعد از کلی قربون صدقه رفتن گفتند که نميگم ( چون احساس ميکنه که ما هوس ميکنيم يه موقع...)بعدش هم گفتند زرشک پلو با مرغ داريم تو هم برو درست کن...و اين شد که ما هم غذا دار شديم

جداً غذا پختن وقت و حوصله ميخواد،من عاشق آشپزی هستم اما تا به حال به طور جدی آشپزی نکردم(که البته اين مورد محاسنی هم داره که عرض ميکنم خدمتتون)

حالا يايا يه کمی آشپزی ميکنه،داداشم هم واسه خودش غذا درست ميکنه ،اما اين وسط من خيلی تو اين زمينه بی حوصله تشريف دارم،يعنی اعصابم خوردم ميشه اگه کار ديگه اي داشته باشم و برم سراغ آشپزی

محاسن غذا نپختن هم اينه که ، تازگی ها يه روش جديد مخ زنی اينجا رايج شده که البته اين روش در مورد پسرای خارجی بيشتر صدق ميکنه تا ايرانی

اينا واسه شروع از دختره ميخواهند که واسشون غذای ايرانی درست کنه

حالا اينا تعريف غذای ايرانی رو از کجا شنيدند ،نميدونم

اما طفلکی ها در مواردی مثل من و زيکی به در بسته ميخورند و ما همون اول با اين جمله "ما آشپزی بلد نيستيم" مشت محکمی ميزنيم بر دهانشان

خلاصه که برای در امان موندن از خطر مخ زنی مجبوريم که همين راه رو ادامه بديم،،از خدا خواسته

يادداشتک ها :

*۱* 

فردا مهمون دارم

نه اينکه فکر کنيد مهمون نواز نيستم،نه...اما فعلاً موقعش نيست،اما چی بگم که اومدن و نيومدنش دست من نيست

*۲*

گاهی وقتا يه چيزايی اينجا اتفاق ميافته که مدتها فکرم رو مشغول به خودش ميکنه

مثل امروز که وقتی کلاسورم از دستم افتاد رو زمين،قبل از اينکه مغزم به دستم دستور بده که اون رو از رو زمين بر داره،دو تا پسر همزمان و چنان با سرعت دولا شدن که کلاسور رو بردارن که من فکر کردم الان کله هاشون محکم با همديگه برخورد ميکنه....

واقعاً يه حس عجيبيه،،،اينکه غرق در افکارت باشی و اطرافت رو نبينی،با اينکه اطرافت تو رو خيلی خوب ببينند و حس کنند

من بد اخلاقم؟؟؟

خودم احساس ميکنم که نيستم،فقط زود عصبی ميشم

اين دو تا با هم خيلی فرق دارند،نه؟

نميدونم چيکار کنم که زود از کوره در نرم

ميدونم خيلی بده

ميدونم بايد به اعصابم مسلط باشم

ميدونم نبايد سر مسائل بيخودی حرص و جوش بخورم

بخدا همه اينا رو ميدونم

اما چيکار کنم؟؟؟؟

نميتونم

سرم احساس سنگينی ميکنه

احساس ميکنم خيلی زود شروع کردم به پر کردن مغزم با افکار مختلف

خيلی زود شروع کردم به حرص و جوش خوردن واسه ديگران

خيلی زود شدم مامانِ يايا و داداشم!!!

اون موقع ها که بچه بوديم،اگه با يايا مشکل داشتم،دختر بزرگه من بودم و من بايد کار درست رو انجام ميدادم

با داداشم اگه مشکل داشتم،باز هم دختر بزرگه من بودم و من بايد عقلم رو بکار مينداختم

الان که يه چيزی پيش مياد نميدونم تا چه حد جدی بهم ميگن،اما ميگن که من اينجا مامان اينا هستم

مامانی که هنوز مامان نشده !!! همه نگرانی ها روی دوششه

اونی که حتی اگه حق با اون باشه،باز دلش نمياد اخم کنه و به ديگران لبخند نزنه

اونی که دلش ميخواد هميشه شاد باشه حتی اگه واقعاً نباشه

اونی که دلش بچگی ميخواد

اونی که دلش دستهای گرم باباش رو ميخواد

اونی که دلش آغوش مامانش رو ميخواد

اومدم يه سری چيزهايی که بايد بگم رو بگم البته اگه وقت بشه

گويا هر چه قدر سعی کرده بودم که گنگ ننويسم تا سوالی برای دوستان پيش نياد موفق نشدم...

من منظورم از اينکه گفتم فکر ميکنم ديگران به خاطر نوشته هام اينجا نميان اين بود که احساس ميکنم تا به امروز اکثر خواننده های وبلاگم بنا به دلايلی (اين دلايل ميتونه جبران کامنتهام و يا هر چيز ديگه ای باشه) اينجا ميومدن

به طور کل اين مدت که اينترنتم دچار مشکل شده اينو خوب متوجه شدم که اگه زمانی برای کسی ننويسم ٬ خيلی راحت فراموش خواهم شد

گله ای نيست...گفته بودم که مينويسم اما نه به اين زودی...نوشتم با اينکه ميدونم اينجوری خيلی لوس شد...فقط خواستم بدونيد که با همه اين حرفا هنوز هم دلم نميخواد کوچکترين ناراحتی رو براتون ايجاد کنم

سجاد جان اینو هیچ وقت فراموش نکن که من کوچکترین درخواست دوستانم رو تا اونجا که توان دارم انجام میدم...ممنونم از پیغام هات
حسین عزیز ... توی شرایط یکسانی هستیم، همیشه با نوشته هات بهم انرژی میدی٬اینو جدی میگم٬ ممنونم از ایمیلت
علی آقا...مرسی که به نمایندگی از دوستان !!! بهم فهموندید هنوز تنها نیستم و ممنون از ایمیلاتون
مانیا جون٬ فرا عزیز٬ ایده جون٬ پی براه عزیز و همه دوستان دیگه ای که بهم لطف دارن از همتون ممنونم
سعی میکنم زودتر حالم خوب بشه...نمیدونم چرا انقدر خسته ام...خسته روحی...
میترســــــــــــــــــــــــــــــم...میترسم هنوز هیچ چی نشده ببرم
دلم میخواست زمان بایسته...
من توان پیش رفتن ندارم !!!