بـــــی صدا ...

و من اصلاً توان فکر کردن نداشتم و ندارم!!!

گفتی اگه بارت رو تحويل نداده بودی بر ميگشتی

آخه من الان چی بگم؟از کجا شروع کنم؟گيج گيجم

تازه ديشب فهميدم که خيلی نوشته های قبليم گنگ بود!!!چرا همه ازم پرسيدن چرا؟حتی زيکی بهم ديروز گفت اين چيه نوشتی؟بهم گفت چرا ديگه نميخوای بنويسی؟

چرا با اين نوشته هام دوستای گلم رو نگران کردم؟خودم هم نميدونم،تقصير قلمم بود نه من(ديواری کوتاه تر از اون پيدا نکردم)،من فقط نوشتم که فعلاً نيستم!گفتم فکرم پيش شماهاست اما فعلاً خودم نيستم

يعنی بايد که نباشم!!!

تو شرايط بدی هستم، مامان و بابا هفته ديگه از پيشمون ميرن،دلم از همين الان گرفته،ديشب صدای خندشون سکوت هميشگی خونه مون رو شکسته بود،اما هفته ديگه باز سکوت همخونمون ميشه

دلم گرفت.......

گاهی احساس ميکنم يکنواختی هم خوبه!!!درسته که زندگيمون خالي از بودن بود!!!،اما به اين وضع عادت کرده بودم،يه جورايی به دلتنگی عادت کردم،باهاش بيشتر کنار ميام تا اينکه يه مدتِ خيلی کوتاه زندگی رنگی جای زندگی سياه سفيدم رو بگيره و تا ميام بهش عادت کنم از پيشم بره

دلايلم واسه تعطيلی موقت اينجا ۲ چيز بود،اول از همه اينکه به درسام بيشتر برسم،دوم اينکه مامان همچنان با نت اومدن من مشکل دارند..هفته پيش سعی کردم کمتر بنويسم،کامنت کم ميذاشتم،چت نميکردم،اميل نميزدم و....... اما باز هم حواسش به من بود! ميگفت که هر روز ميشينی پای کامپيوتر مطالب جديدی که نوشتند ميخونی!!!ديگه واقعاً نميدونستم چی کار کنم که راضی باشن،وقتی هم گفتم اينجا تعطيل باز هم هيچ فرقی نکرد،همون چند باری که اومدم کامنتام رو بخونم همه چيز رو بهم زد ، توی بد شرايطی گير کردم

مامان حق دارن،من مثل قبل درس نميخونم،نميدونم چرا؟در طول اين ۴ سال تحصيلی ۲ سال دانشجوی ممتاز بودم(تعريف از خودم نباشه) اون ۲ سال ديگه هم با اينکه مثل قبل نبودم اما باز هم جزء دانشجوهای خوب بودم(باز هم تعريف نباشه)و حالا ازم انتظار دارن که دانشجوی ممتاز باشم! يعنی مامان و بابا به اين باور هستند که من تواناييش رو دارم،و چون ميبينند که مثل قبل واسه ممتاز شدن تلاش نميکنم ناراحت هستند

اما نميتونم،نميدونم چرا؟خيلی چيزا توی دانشگاه ديدم که ديگه ممتاز شدن واسم معنا نداره!!! اما قبول دارم که بيشتر از اون چيزی که به فکر نمره بالا باشم  باید به فکر معلومات بيشتر باشم

انشالا از ترم آينده

راستی از همتون بابت نظراتتون در مورد دوستی ممنونم،يکی از دوستان هم مزاح کردن و گفتند که نکنه اون چيزی که تو سرت افتاده و بيرون نميری شور يا.......باشه

بايد عرض کنم که اون چيزی که افتاده تو سرم رو نچشيدم هنوز که ببينم شوره يا نه اما مطمئناً شوهر نيست

زندگی ِ بی شوهر لذتی داره که حالا حالا ها از دستش نخواهم داد مگر در يک حالت و اون هم وجود يک عشق پاک و واقعیه

سال نو خيلی خوش گذشت،جای همگی واقعاً خالی بود

با يه سری از دوستان قرار گذاشتيم که با هم باشيم،جشن توی يه خيابون توريستی برگذار شد

گروه ما هم تبديل شده بود به گروه بوقی!!!نفری يه دونه بوق دستشون گرفته بودند و مخ ملت رو به عبارتی سالاد فرمودند،من هم از اونجايی که تحمل دلدرد بعد از بوق زنی! رو نداشتم تصميم گرفتم که از تارهای صوتيم کمک بگيرم و هر از چندی يک نيمچه جيغی ميزدم

موقع تحويل سال هم که نصف گروه رو گم کرديم و بقيه مون هم وسط جمعيت به عبارتی له شديم! اگه دست خودم بود هيچ وقت اون وسط نميرفتم،اما حيف که بزرگان سرپرستی گروه رو به عهده گرفته بودند و جای اعتراضی نبود

من اصلاً نفهميدم کی سال تحويل شد!!!فقط ديدم يهو بارون گرفت اون هم بارون با طعم شامپاين!!!خلاصه که هرچی شامپاين بود رو سر ما خالی کردن و موهای افشون شدمون به طرز بسيار زيبايی به سرمون چسبيد!!!

بعدش هم که دوباره نصف ديگه گروه پيدا شد و تازه يادشون افتاد که نرقصيدن

کشون کشون مارو بردن اون جلو ملو ها(این کلمه دیگه از کجا اومد) که کمی ورزش از نوع ورجه وورجه انجام بدن

من هم که شانس آوردم دستم بند بود،يه دستم موبايلم بود که هی از ملت هميشه در صحنه عکس و مدرک جمع ميکردم و يه دست ديگه ام هم حلوا!!!(مامان برای بچه های حلوا دوست در اين شب مبارک حلوا پخته بودن،که همونجا واسه زنگ تفريح بهشون دادم بخورن که انرژی بگيرن واسه ادامه برنامه)

اگه بگم دو/پنجم افرادی که اونجا بودن ايرانی بودن باور ميکنيد؟تا چشم کار ميکرد ايرانی بود هر چی هم من داد و هوار کردم که يه آهنگ ايرونی بذارن گوش ندادن

خلاصه که ساعت دو صبح ديگه گروه ورزشکاران عزیز کمی!!! خسته شدن و رضايت دادن که ميدون رو برای تازه نفس ها خالی کنند

حالا رسيدن به خونه هم واسه خودش داستان جدايی داره !! وسايل نقليه که تعطيل بودن،تاکسی هم خالی گير نميامد! من و زيکی هم مونده بوديم تو خيابون ..که ديگه يه اتوبوس گير آورديم و تا نزديکای خونمون ما رو برد

از اونجا هم يه کمی! پياده روی کرديم،اون هم زير بارون ،روی برف و يخ ،ساعت ۳:۳۰ صبح !!!و به صورت موش آبکشيده رسيديم منزل

بعد از بجا آوردن مراسم پاچه خاری از مادر عزيز  مثلاً رفتيم بخوابيم!!!

تا يکی دو ساعت هنوز احساس سرما ميکردم،تارههای صوتی عزيز هم که حسابی دردشون گرفته بود،اما با همه اينا خيلی خوش گذشت و البته تجربه خوبی هم بود

سال ديگه نميدونم کجا خواهم بود!تنها يا .... اما هر جا که باشم هيچ وقت اين روزها رو فراموش نميکنم

اينم يه آپ طولانی!!! اميدوارم که ديگه نگرانتون نکرده باشم

من بر ميگردم،اما نميدونم کی،فعلاً چون مامان و بابا هستند به احترامشون نميام

دوست دارم با دلی راضی و شاد از پيشمون برن

بعد از رفتنشون دلم ميخواد که بيام اما تشويقم کنيد که نيام،اين سر بالايی ۳ هفته ديگه ميرسه به سرپايينی...با وجود شماها اميدم واسه بالا رفتن بيشتر ميشه

يه چيزی افتاده تو سرم و بيرون نميره

نميدونم چرا!!!

اما همش دنبال جايگاه خودم هستم

جايگاه دوستيم...

اينکه از دوستی من،از رفتارم چه برداشتی ميکنيد؟

کاش همه روراست بوديم،تعارف رو ميذاشتيم کنار و هر چی تو دلمون بود به همديگه ميگفتيم

من دلم از اين گفتن های بی تعارف ميخواد،،هست؟

شيب سربالايی داره روز به روز تند و تند تر ميشه

دلم به سرازيری بعدش خوشه

فکرم پيش شماست!!!(باورش سخته اما حقيقته)

اما خودم نيستم

فعلاً نيستم....بر میگردم

ميدونم اين شعر واستون تکراريه

اما *مرغ---دريايی* از همين شعر و حقيقتش بود که مرغ دريايی شد

اگر این مرغ دریایی فقط رفتن رو میشناسه
دلیلش بیوفایی نیست
سکوتش پر ز احساسه
فقط رفتن
فقط رفتن میتونه سهم من باشه
فقط دل بستن و کندن میتونه مال من باشه
«خداحافظ...»

اخطاريه: اين پست طولانيه،به اون دسته از دوستانی که از پستهای طولانی خسته ميشن پيشنهاد ميشه در چند وعده بخونند،متشکرم

آپ امروز ،آپ قبل از خوابه!خدا پدر و مادر سازنده اين اينترنت های وايرلس رو بيامرزه

قبلاً اينترنتمون ای-دی-اس-ال (نميدونم چرا اينجا نميشه درست انگليسی نوشت!!!)بود و يه لب تاپ بيشتر نداشتيم،اما حالا يه دستگاه گرفتيم که ميشه با چند تا کامپيوتر به اينترنت وصل شد،يه لب تاپ هم واسه يايا(آبجی اينجانب) فرستاده شده که ديگه ترافيک کامپيوتری نداشته باشيم

ديگه فکر کنم همين دو کلوم حرفی هم که با هم ميزديم نزنيم،اون روز يکيمون از اين ور اطاق به اون يکی اون ور اطاق پی-ام ميداد

چند روز پيش هم من و مامان همزمان داشتيم با نت کار ميکرديم،بعد از چند دقيقه ،رفتم آی-ديم رو چک کنم ديدم آف دارم،حدس ميزنيد از کی؟؟؟بله درسته از مادر گرامحالا هفته ديگه که بابا جون هم تشريف آوردن ديدن داره،امان از دست اين تکنولوژی که همه رو مسموم کرده

از تکنولوژی که بگذريم ميرسيم به علمولوژی!!!ما همچنان در تعطيلات به سر ميبريم و هر روز ميگم از فردا بايد شروع کنم درس خوندن اما ....به خدا همه چی به آدم کوفت ميشه با اين امتحانا،من يکی که هيچ چی از اين تعطيلاتم نفهميدم،هر لحظه فکر درس و امتحانم،با اينکه هيچ چی هم نميخونم،اما همين فکرش عذاب آوره

چند روز پيش با دوستان بعد از قرنی رفته بوديم بيرون مثلاً خوش گذرونی،البته خوش گذشت اما همش احساس میکردم باید برم خونه درس بخونم يه ناهار دسته جمعی خورديم و بعدش مثلاً رفتيم بگرديم،کجا؟توی پاساژ!پيش يه فالگير هم رفتيم،من به فال اعتقاد نداشتم،يعنی هيچ وقت پيش نيامده بود که فال بگيرم،واسه همين به درستيش شک داشتم،اون روز هم اصلاً تصميم فال گرفتن نداشتم،اما وقتی که فال بچه ها رو ديدم باورم نميشدهمش درست در اومده بود!!!فال خودم چون بيشتر در مورد آينده بود قبولش واسم سخته تا موقع اي که آينده از راه برسه،در مورد گذشته م هم هر چی که گفت تقريباً درست بود،اما ميشد شک کرد که اين چيزای گفته شده يه حدس يا يکی از هنر های فالگيراست،اما همينش هم خيلی کمکم کردحالا اگه بشه هر چند وقت يک بار ميريم پيشش ببينيم زندگی دست کيه،اگر هم فال خواستيد شماره حساب ميدم مبلغ رو واريز کنيد به حسابم واستون فال بگيرم

*****

توی اين چند روز تعطيلی زياد نشستم پای کامپيوتر و زياد وبلاگ خونی کردم،واسه همين مامان حساس شده

امروز گفتم ميخوام نقشه بکشم،ميدونند که بين نقشه کشی به وبلاگا ناخنک ميزنميه دو سه بار اومدن از پيشم رد بشن يه نگاه به منيتورم انداختن،اين صفحه های وبلاگا هم يا رنگي هستن يا شکلک دارن،واسه همين از فاصله دور هم ميشه متوجه شد که اين صفحه ها پلان ساختمون نيست

بعد از چند بار که ديدن دارم وبلاگ ميخونم ،باهام حرف که ميزدن به جای اينکه بگن " نازلی" ميگفتن " مرغ دريايی" !!!انقدر خنده ام ميگرفت که نميتونستم از خودم دفاع کنم(چه دفاعی؟؟؟خوب حق بوده،داشتم وبلاگ ميخوندم ديگه) يا اينکه ديروز يه چيزی ازم پرسيدن،در حين وبلاگ خونی بودم متوجه نشدم چی گفتن

 گفتم : چی؟

گفتن: با شما نبودم با مرغ دريايی بودم....

من:

نميدونم چرا،اما به نظر مامان خيلی چيزای مهمتری تو زندگيم هست که بايد به وبلاگ نوشتن و خوندن ترجيحشون بدم،اما به نظر من اصلاً اينطوری نيست!!!

من خيلی چيزا از اينجا ياد گرفتم،از لغات فارسی و استفاده درستشون گرفته تا درس زندگی

وبلاگای مختلفی رو ميخونم که از شادی ،از غم،از بيماری و از درد نوشته اند و همه اينا بهم کمک ميکنه که راه درست زندگی کردن رو ياد بگيرم...اينجوری احساس ميکنم که توی جامعه هستم و غم و شادی مردم رو لمس ميکنم

نميدونم تا کی ميتونم در مقابل مخالفت ديگران با وبلاگ نويسی بجنگم

نميدونم تا کی بايد وبلاگم رو از يه عده پنهون کنم،واقعاً اينکار واسم سخته

از وبلاگم فقط چند نفری از دوستام باخبر هستند و مامان و بابا و يايا

برادرم هم فکر کنم خودش به تازگی اينجا رو کشف کرده(البته مطمئن نيستم،اگه اينجا رو ميخونی يه ندايی بده به ما) ،وبلاگ قبليم رو ميخوند،اما چون مخالف نوشه هام بود آدرس اينجا رو بهش ندادم

آدرس اينجا رو به خيلی ها ندادم،فقط به خاطر اينکه نميخوام کسی با نوشتنم مخالفت کنه

اميدوارم لذت نوشتن رو هيچ کسی ازم نگيره،گاهی وقتا چشام رو ميبندم و خودم رو ميبينم که موهام سفيد شده و يه صفحه بنفش توی منيتور جلوی روم بازه که توش نوشته

*مرغ---دریایی*

يادداشتک های عکسی :

~~۱~~

کريسمس همگی مبارک

اينم درخت کريسمس ما که تقريباً فکر کنم ۱۲ متر بلنديش باشه که اصلاً به پای اين نميرسه

~~۲~~

آبجو در کنار غذای ايرانی

اينم يکی ديگه از هنرهای عکاسی من

~~۳~~

اين ماهی های عجيب غريب رو ديديد؟

من برم به زور بخوابم وگرنه هی این پست طولانی تر میشه

وقتی شب اومدم خونه و مثل هميشه اول از همه اومدم سراغ وبلاگم،با يه کامنت دونی باز و پر از کامنت مواجه شدم

و حدسم با ديدن اين کامنت از دوست گلم مونا :

دست به کامنت دونی بزنی من ميدونم و توهاااااااااااااااااا...پدرم در اومد تا هکت کردم :دی

به يقين تبديل شد

کامنت ها رو که خوندم،نشون ميدادند که موضوع به همينجا ختم نميشه

اول باورم نشد،اما وقتی به تک تک وبلاگايی که لينکشون اينجاست سر زدم ، ديدم که همه اونا يه کامنت مشترک دارند !!!

من واقعاً نميدونم چی بايد بگم،اگر چه يه عده از دوستان از اين کامنت ناراحت شدند(که من ازشون شخصاً معذرت ميخوام) اما فقط به اين موضوع فکر کنيد و دلم ميخواد که احساستون رو بهم بگيد

يه دوستی که مشغول درس خوندن و جنگيدن با کنکوره

يه دوستی که کانکت شدن به نت خيلی واسش آسون نيست

يه دوستی که توی اين شرايط وقت خيلی واسش ارزش داره

يه دوستی که...................

با همه اين مشکلات يه همچين کاری رو واسم کرد

به همه وبلاگايی که لينکشون کردم سر زد و واسشون کامنت گذاشت

يه دوستی که همه اينکارا رو کرد که فقط بهم بفهمونه يه دوست واقعيه،يه دوستی که اين روزا خيلی کميابه و من اون رو دارم

 مونا جونم،دوستی تو بهم خيلی وقته ثابت شده،خيلی وقتـــــــــــــه

اما تو بهم بگو من چه جوری بهت ثابت کنم

چه جوری ثابت کنم که خيلی واسم عزيزی

که خيلی مهربونی و خيلی دوستت دارم

ازت ممنونم به خاطر اين همه لطفی که بهم داری

ازت ممنونم که تنهام نذاشتی و ازت ممنونم که با اينکارت بهم ثابت کردی که خيلی از دوستای ديگه هم هستند که در کنارم هستند